Хонум ба назар чунин менамояд, ки муддати тӯлонӣ гаштугузори қонеъ накардааст, агар ин қадар осон бо писару духтараш тавонист ба чунин алоқаи ҷинсӣ биравад, дар ҳоле ки худаш онҳоро ба он моил кардааст. Писар парешон нашуда, аз сӯрохи калид пай бурд, ки модару хоҳар чӣ кор карда истодаанд, тасмим гирифт, ки фурсатро аз даст надиҳад ва ба он ҳамроҳ шуд. Хусусан, ки қаблан ба аксҳои оилавӣ нигоҳ карда, бедор шуда буд. Аз ифлосии хонаводааш истифода накардан гуноҳ буд.
Вай як маккандаи бузург аст, аммо вай дар бадан ҷолиб нест. Эҳтимол ман ҳатто ӯро намешиканам, ман танҳо дар даҳони ӯ конила мекардам. Вай хеле лоғар аст, танҳо устухонҳо берун мебароянд! Ё воқеан чашмонатро пӯш, бо дастонат ба ӯ даст нарасон ва бигзор вай дики худро дар боло кор кунад!