Ман ҳатто намедонам, ки барои чӣ ба хари вай равған андохтааст. Зебоии сиёҳпӯст бо шавқу завқ минетча гирифт ва барои гирифтани он чизи зиёде вуҷуд дорад, дики марди сиёҳпӯст аз андозаи таъсирбахш аст. Ва ҳангоме ки ин дугона дики худро ба кисаи вай тела дод ва ӯро ба шибан оғоз кард, ман фаҳмидам, ки вақте ки бачаҳои сиёҳ фарт мекунанд, осоиштагии Худо вуҷуд надорад. Негр гирифт ва рост ба киска зебоӣ кард, аз афташ ӯ қарор кард, ки бисёр вақтхушӣ.
Хуб, дар принсипи тааҷҷубовар нест, ки чашмони ин хонум ҳангоми дидани хурӯс, ки танҳо дар чашмонаш меафтад, равшан мешавад, ӯ албатта дикро мемакид, хуб аст ва худи ҷинс аз афташ дар аввал осон набуд. Ман намефаҳмам, ки чӣ тавр вай онро даровард, зеро он хеле калон аст, вай равшан аст, ки духтарро аз чунин дикҳо сӯхтааст, барои ҳамин вайро ба ин гуна зеҷиҳои калон ҷалб мекунад, вайро воқеан хуб мезад.
Бале, забони ӯ воқеан кор мекунад) Ман ҳатман аз чунин забон меомадам, гарчанде ки вай онро дар киска ҳам мегирад кайф)